
Wat leuk dat je een kijkje neemt op onze website. Misschien ben je benieuwd naar het gezicht achter onze kinderopvang, daarom neem ik je graag mee in mijn verhaal.
Mijn naam is Anja Prins. En eerlijk? Dit voelt soms best groots om te zeggen. Maar ik mag mezelf directeur noemen van deze prachtige kinderopvang, en dat begin ik steeds meer te omarmen.
In 2011 startte ik als houder, alleen, met één kindje op de groep. Nu staat er een heel team naast me en zorgen we samen, met heel veel plezier, voor heel veel kinderen. Best bijzonder eigenlijk.
Onze opvang wordt vaak omschreven als warm, betrokken en vrolijk en dat herken ik ook echt. Zelf zeg ik graag dat we de leukste opvang van Harlingen en Franeker zijn. Dat is natuurlijk mijn eigen overtuiging, maar ik voel het tot in mijn hart. Misschien ben ik daarmee nog bescheiden, want eigenlijk denk ik: het is gewoon de leukste opvang van de wereld. ; )
Voor mij begint alles met betrokkenheid. Ik vind het belangrijk dat kinderen, ouder(s)/verzorger(s) én pedagogisch professionals zich gezien en gehoord voelen. En dat begint bij iets wat we allemaal kennen, maar niet altijd doen: luisteren. Echt luisteren. Echt kijken. Het liefst zonder oordeel.
Kun je met nieuwsgierigheid kijken in plaats van oordelen? Dan wordt het leven als je het mij vraagt een stuk leuker.
Je kunt mij dus ook gerust op een terras zien zitten, waar ik de hele dag mensen kan kijken. Heerlijk met een boek en een cappuccino, mijn favoriet!
Die cappuccino is trouwens een soort gekke gewoonte: ik neem er standaard eentje mee als ik van huis ga.
Ik ben moeder van vier kinderen, allemaal in verschillende leeftijden. Juist daardoor zie ik elke dag hoe uniek kinderen zijn en hoe belangrijk het is om niet alleen te kijken, maar écht te zien wat een kind nodig heeft.
En met vier kinderen leerde ik vanzelf dat geen dag hetzelfde is. De ene dag ben ik filosoof, de andere dag scheidsrechter of een rijdende taxichauffeuse die probeert iedereen op tijd op de juiste plek te krijgen. Maar het zijn juist die momenten, de drukte, de grapjes, de knuffels tussendoor waar ik intens van kan genieten.
Geloof het of niet… maar ik ben dol op leren. Ik volg graag opleidingen, trainingen en inspirerende bijeenkomsten. Het brengt me in contact met nieuwe mensen en als echt mensenmens geniet ik daar enorm van. Voor mij voelt leren dan ook niet als moeten, maar eerder als een hobby. Tja het is echt waar! : )
Ik ben veel bezig met persoonlijke ontwikkeling. Waarom doe ik wat ik doe? Wat zegt dat over mij? Het is zo makkelijk om naar een ander te wijzen, maar durven we ook naar onszelf te kijken?
Ik ben niet perfect, jij ook niet… maar perfect is eigenlijk best saai. Laten we gewoon lachen om onze imperfecties, dat maakt het leven een stuk leuker als je het mij vraagt. En als iets schuurt: kijk, leer, vergeef en ga met frisse moed door!
Verder geniet ik ontzettend van schrijven en muziek (maken). Ik schrijf al zolang ik me kan herinneren. In dagboeken, brieven, verhalen maken, teksten schrijven, ik kan er uren zoet mee zijn. Nadeel is dat ik het bijna nooit kort kan houden ; )
Maar dat had je natuurlijk al lang door met dit persoonlijke verhaal hier. ; )
Daarnaast helpt muziek mij écht ontspannen, verzachten en soms ook verwerken. Het brengt rust in mijn hoofd en ruimte in mijn hart. Muziek is voor mij een manier om weer even te ademen, te voelen en daarna met frisse energie verder te gaan.
Het Kleine Prinsje is voor mij veel meer dan werk en een gebouw. Het is een plek waar kinderen zich veilig mogen voelen, zichzelf mogen zijn en de ruimte krijgen om te groeien. En dat geldt net zo goed voor ouder(s)/verzorger(s) én pedagogisch professionals.
Want ik geloof echt: we doen het samen. We hebben elkaar nodig. En juist daardoor kunnen we er iets heel moois van maken voor ons allemaal.